>youtube sayfamız>>


Göynem dernekleri
Instagram sayfamız
youtube videoları
Kimler hatta?
Toplam 5 kullanıcı online :: 0 Kayıtlı, 0 Gizli ve 5 Misafir :: 1 Arama motorları

Yok

Sitede bugüne kadar en çok 182 kişi Perş. 15 Ara. 2016 - 15:23 tarihinde online oldu.

Bir dağ köyünde

Aşağa gitmek

Bir dağ köyünde

Mesaj tarafından GÖYNEM Bir C.tesi 27 Mart 2010 - 17:52


İsmail Detseli

Bir dağ köyünde
Yaşanmış hikaye

Görgülü, dağlarının zirveleri bol kar tutan, dağ eteklerinde çiğdem kekik biten, seherlerde keklik öten, baharda mis gibi kokan bir dağ köyüydü. Zümreler bu köyün erkek evladı olmayan ailelerinden biri idi. Aileyi bir arada tutan geleneksel aile bağlarına olan tutkunluktu.

Evin hanımı tutumlu bir kadın, baba da çalışkan bir ev reisi… Tek bir tatsızlık var gibi evde, o da bir oğlan çocuklarının olmayışı… Ama ailenin dört kızı var, onlar da pek hamaratlar. 1950’li yıllardı. Bu ailenin variyeti yerindeydi. Anne kızları ile evin işlerini yaparken, baba İzmir, İstanbul gibi büyük şehirlere gider. Kendine has bilgi ve becerileri ile ticaretle uğraşır yüklüce para kazanır. Bazen senede bir, bazen iki senede bir gelir ama yüklü para ile gelir. Evinde aile bireylerinin refah düzeyi yüksektir. Ama köyün usulüne de uymak lazımdır. Tabi ailenin o zamanki yaşama şartlarından ve evlerinin ihtiyacı olan iki merkebi iki öküzü bir iki ineği danası ve belki de sekiz on koyun ve keçisi vardır. Hayat böyle devam eder. Tabi köyde tarla bahçede vardır ya. Onun da işlenmesi lazım.

Dağ köylerinde, toprağın işlenmesi o yıllarda başlı başına bir eziyet. Beyi gurbette rızk peşinde iken köyde Gürcü kadın, kocasının gönderdiği harçlıkları biriktirir. Kendisinin gidemediği, uzaklardaki tarlaları bir yakın akrabasına veya ihtiyaç sahibi bir köy sakinine yevmiye verip sürdürür. Ekinini ektirir. Kızlarından birini yanına alarak kara sabanı pulluğu sarar merkebe, öküzlerini önüne katar gider. Yavaş yavaş sürer, eker ve gelir. Bu işleri hep yevmiye verip para ile yaptırsa hem kocasının gönderdiği para yetmez hem de tembel diye köyde kınanırdı. Gürcü kadın bunun bilincindedir.

Gurbetle köy arasında gidip gelmeler devam eder. Yalnız, Kazım Ağa için son yıllarda bir değişiklik meydana gelmeye başlamıştır vücudunda. O da bilmez bunun ne olduğunu… Bol bol yediği halde karnı doymak bilmez. Bir taraftan yer bir taraftan da “Ne o **** goca Kazım doymak bilmiyon oburlaştın mı yoğsam?” der. Sonra da gülümseyerek “Hadi canım sen de, sen böyle değildin” der, kendisini teselli etmeye çalışır.

Bu sefer aşırı bir tatlı yeme isteği belirdi vücudunda. Tatlıya karşı aşırı bir istek duyuyordu. O sene de köye geldi. Ve iki ay kadar köyde kaldı. Biraz değişiklik olsa da, aynı hastalığın henüz vücudundan gitmediğini hissediyordu.

Bir gece hanımı Gürcü’ye durumu anlattı. O da “Bırak canım, yaşımız ilerliyor elbette vücudumuzda böyle değişiklikler olacak. Biz çocukluğumuz da öyle bol şeker tatlı mı gördük? Yokluk vardı kıtlık vardı. Onun hırsından olabilir. Aklına kötü şeyler getirme. Bak büyük kızımızın gelinlik çağı da geldi. Köyden dünür gelenler var ama senin temelli gelmeni bekliyorlar, bir de güz mevsiminin gelmesini…”

Bizim oralarda güzün işler toparlanır, ondan sonra kız isteme faslı başlar. Söz alınan kızların düğünü de kış içersinde olur. Çünkü yazın işlerin yoğunluğundan köylerde düğün yapılmaz.

Kazım Efendi “Ekini, harmanı şöyle birez kolaylayayım” diyerek köye gelmişti. Tekrar İstanbul’a işinin başına dönecekti.

Daha fazla gecikirse birçok müşterisini kaybedebilirdi. Bunun bilinci ile işleri çarçabuk toparlayıp İstanbul’a döndü. Hanımına da “Kızı istemeye falanlardan gelen olursa; ‘Nasip, babası bilir’ de ama felanlardan gelen olursa usulünce sav, o zamanımız değil, deyiver” diye de tembihledi.

Gitti İstanbul’a gitmesine de, gözü de arkada kalmıştı. Çünkü en büyük kızı yirmisine varmıştı. Arkasından da öbürleri geliyordu. “Şu işleri biraz toparlayayım, olmazsa; bir başkasına birkaç seneliğine işi devredeyim. Birkaç yıl çocuklarımın başında kalayım. Bu gurbetlik benim de çocuklarımın da canına tak etti” diyordu.

Bunları düşünerek yattı, sabah erkenden kalktı, işine gitti. Öğleyin işi bitiyordu. Köye gidince işi çoğalmış, o gün biraz fazla sürmüştü sanki. Yine de ikindiye doğru evine gelmişti. Evi, birkaç köylüsü ile paylaşıyordu. O gün erkenden evde olmalıydı. Akşama tüm köylüler gelecek köyden haberler soracaklardı.

Aslı da hep yemeğini kendisi yapar yerdi zaten sebze meyvenin de bol zamanıydı amma o bazen yemek yediği ve köftesini çok beğendiği Köfteci İhsan’ın ufacık köfteci dükkânına giriverdi. Bir haylide acıkmıştı. “İhsan bana iki porsiyon köfte” dedi “Hay hay abi” dedi İhsan. Zaman geçmek bilmiyordu. Köfteler gelince alel acele yemeye başladı. Köftenin yarısını yemişti ki hemen İhsan’a seslendi, “İhsan bana iki porsiyon daha köfte at” dedi. “Tamam” dedi İhsan. O iki porsiyonu yerken yine seslendi “İki porsiyon daha” dedi. Bunun üzerine İhsan durumun vahametini anladı ve koşarak dışarı çıktı. Kazım ağanın bir tanıdığına rastladı “Gel Çavuş ağa Kazım ağam var benim dükkanda, altmış köfte yedi daha istiyor, bir şey olacak başımdan al götür şunu” dedi.

Çavuş ağa geldiğinde Kazım ağa yere yıkılmış kendinden geçmiş, üzerine de kaçırmıştı. Çavuş ağa ile İhsan acele ederek Kazım ağayı bir doktora götürdüler. Muayeneden sonra o zamanlar az bilinen şeker hastası olduğunu öğrendiler.

Bundan sonra Kazım ağa İstanbul’da tutunamadı, işini bir başkasına geçici olarak devretti ve köye döndü. İşi geçici olarak devretmişti devretmesine ama onun İstanbul’dan son dönüşüydü bu. Kendisi de bunun farkında idi. Çünkü dizlerinin dermanı yavaş yavaş kesiliyordu.

Köyüne döndü. Köy hayatı devam ederken, büyük kızını gelin etti, arkasından onun küçüğünü… Evde iki kızı bir de Gürcü hanımla kendisi kaldı. Eski saltanatı da sona erdi. İstanbul’da çalışmaya pek cesareti de yoktu… Burada kıt kanaat idare edeceklerdi kendisi ufak tefek çalışıyordu ama işte öylesineydi.

Bir sabah kalktı, güz mevsimiydi… Ekinler ekiliyordu… Köye çok uzak bir yerde büyükçe bir tarlaları vardı. Buraya dört gün ekin ekmeye giderlerdi öküzlerle… Hanımına “Pulluğu, boyunduruğu hazırla, tohumu koy, bugün Karadiken’e ekin ekmeye gideceğim. Ortalık dönüp yaş olmadan orayı ekelim, orası bize bir harman yapar” dedi. Gürcü kadın kocasının dediğini yaptı fakat kocasının durumunu da pek iyi görmüyordu. Onun için telaşla “Herif bugün beraber gidelim, benim de sana yardımım olur. Sen tohumu saçarken ben öküze eşeğe bakarım” dedi ve kocasını ikna etti. Beraber tarlaya gittiler o gün ekin ektiler amma Kazım ağa öküzleri dinlendirince yatıyor, uyuyordu. Hatta bu arada çift sürmenin yabancısı olmayan Gürcü kadın kocasını kaldırmaya kıyamadı kendisi de biraz çift sürdü.

O akşam eve geldiler. Ertesi gün yine gideceklerdi. Çift malzemeleri zaten tarladaydı. Bugün sadece tohum katılacak ve öküzlere yem katılacaktı. Başka adama da ihtiyaç yoktu, Kazım ağaya göre ama Gürcü kadın öyle düşünmüyordu. Kocasının yanında mutlaka birisinin gitmesi lazımdı. Onun için kocasına yalvardı, “Ne olur herif ben de gideyim hem çalışır hem de eşirgeniriz (konuşuruz)”… Kazım ağa “Hayır sen evde başka işlere bak” dedi o gün. Baktı ki olmayacak Gürcü hanım “Hiç olmazsa Ayşe kızımız gitsin seninle öküzlere falan yardımı olur” diye ısrar etti. Ayşe en küçük kızlarıydı. Kazım ağa onu çok severdi onun gitmesine bir şey demedi.

Yol uzundu iki saatte varılırdı onun için erkenden çıkmışlardı. Yola giderken Kazım ağa dertlendi. Bir of çekti Ayşe “Ne oldu baba bir şey mi var?” diye sordu. Kazım ağa “Kızım ablan; oğlan olsaydı, şimdi ekin ekmeye o gider, ben de evde rahatça otururdum ama olmadı sen oğlan olsaydın sen ekin ekmeye giderken ben de gider sana tohumu saçıverirdim. Sen çift sürerken ben de ırahatca yatar seni seyrederdim. Ama felek böyle istedi, eh napalım, buna da şükür, yine benim canlarımsınız” dedi. Kızı da tebessüm etti sadece…

Tarlaya varmışlardı. Tohumu indirdiler, öküzleri boyunduruğa koştular, yemlediler. Öküzler yem yerken baba tohumu saçtı ve “Bismillah” diyerek öküzleri yürütmek için “hooh” dedi. Elindeki üvendirenin ucundaki çiviyi öküzün arkasına batırır gibi yaptı. Biraz tarlayı sürdükten sonra öküzleri dinlendirdi. Sonra yine kalktı biraz daha sürdü ve öküzleri durdurmak için “doooovah dedi. Boyundurukta bağlı olan öküzleri yemledi. Öğle olmuştu kızı azık çıkınını çıkardı, Allah ne verdi ise yediler. Ya rabbi şükür deyip kalktı. Dizlerindeki dermansızlık gitgide artıyordu. Toprak testiden bir abdest aldı öğle namazını kıldı. Duasını yaptı… Kızına “Ayşe’m gel şöyle otur da dizine yatayım, biraz uykum var. Sonra kalkar tekrar çifti sürerim” dedi. Yattı ve kızının dizinde düşünmeden edemedi “Be ahmak adam eğer bu oğlan olsaydı dizine yatabilir miydin. Bak hiç itiraz etmedi” diye… “kız evladı öz evladı” diye boşuna mı söylemiş atalarımız, diye geçirdi içinden…

Akşam oluyordu Kazım ağa uyanmamıştı. Ayşe kız da babasını rahatsız etmek istemiyordu.

Hiç seslenmedi. Kendisi de uyuya kalmıştı orada. Artık ortalık kararmıştı. Etraftan kurt ulumaları geliyordu. Uzaktan köylülerin sesleri gece karanlığını yırtarcasına gelmeye başladı: Ayşeeeee, Kazım Ağaaaaaa… Ayşecik gözlerini açtı işin vahametini anlar gibi olmuştu. Ayşe’nin dizinde uyuyan babasının bedeniydi artık. Kazım ağa ruhunu oracıkta teslim etmişti. Ayşe bunun farkına bile varamamıştı.

Ve gece karanlığında Kazım ağa iki merkebin sırtına kurulan bir ağaçtan tabutla evine dönüyordu. Allah rahmet eylesin kabri cennet mekânı olsun.


http://www.ismaildetseli.com


GÖYNEMLiLER FORUM       GÖYNEMLiLER FORUM           GÖYNEMLiLER FORUM
avatar
GÖYNEM
admin
admin

Erkek Mesaj Sayısı : 949
Yaş : 50
Nerden : göynemliler
Kayıt tarihi : 16/01/09

http://www.goynemliler.com

Sayfa başına dön Aşağa gitmek

Sayfa başına dön


 
Bu forumun müsaadesi var:
Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz

youtube videoları
Galeri


arama
Özel Arama